Oda do melancholii (ang. Ode on Melancholy) – wiersz angielskiego romantycznego poety Johna Keatsa, zaliczający się do grupy ód z 1819 roku[1]. Utwór składa się z trzech strof dziesięciowersowych[2].
- No, no, go not to Lethe, neither twist
- Wolf's-bane, tight-rooted, for its poisonous wine;
- Nor suffer thy pale forehead to be kiss'd
- By nightshade, ruby grape of Proserpine;
- Make not your rosary of yew-berries,
- Nor let the beetle, nor the death-moth be
- Your mournful Psyche, nor the downy owl
- A partner in your sorrow's mysteries;
- For shade to shade will come too drowsily,
- And drown the wakeful anguish of the soul.
Na język polski omawiany utwór przełożył między innymi Gustaw Wolff.
- Nie, nie, nie szukaj Lethe - nie wyciskaj wina
- Z tojadu trującego z opornym korzeniem,
- Nie pozwól, by ci czoło blade Prozerpina
- Muskała słodkogorzu szkarłatnym dotknieniem,
- Nie czyń sobie różańca z jagódek cisowych,
- Nie daj, by skarabeusz lub ćma z głową trupią
- Stały się twą żałobną Psyche, z swą katuszą
- Nie zechciej zaznajamiać miękkopiórej sowy,
- Bo cień za cieniem, sen ci niosąc, gdy się skupią,
- Twej duszy czujną wiecznie boleść ci zagłuszą[3].
Własną wersję przedstawił również Adam Pomorski[4].